بردرگاه کوه می گریم ٬

در آستانه ی دریا و علف .

به جستجوی تو در معبر بادها میگریم ٬

در چار راه فصول ٬

در چارچوب شکسته ی پنجره ای

که آسمان ابر آلوده را

قابی کهنه می گیرد .

به انتظار تصویر تو

این دفتر خالی

تاچند

ورق خواهد خورد ؟

جریان باد را پذیرفتن ٬

و عشق را که خواهر مرگ است

و جاودانگی

رازش را با تو در میان نهاد

پس به هیات گنجی در آمدی

بایسته و آز انگیز

گنجی از آن دست

که تملک خاک را و دیاران را

از این سان

دلپذیر کرده است !

نامت سپیده دمی که بر پیشانی آسمان میگذرد

- متبرک باد نام تو ! -

و ما همچنان

دوره میکنیم

شب را و روز را

هنوز را ...

                                                 ( زنده یاد احمد شاملو )